غزل شمارهٔ ۴۷۰

برداشت: از جمع‌آوری صلح و آرامش سود ببر و با نگاهی دوربین، دانه‌ای از آنچه که می‌سازد، حرف بزن. این دانه‌ها می‌توانند لبخند و خوشحالی را برایت به ارمغان بیاورند، مثل چیدن خوشه‌های خوشبختی.

برداشت: در تلاش‌های بزرگ خود احتیاط کن، زیرا در شرایط سخت و دشوار، به نظر می‌رسد که افراد کم‌فکر و بی‌فایده، به راحتی بر عواقب سنگین غلبه می‌کنند.

برداشت: در میان روشنایی و تاریکی هیچ آرامشی وجود ندارد، و من در حیرتم که چگونه روح آسمانی با موجودات دنیوی ارتباط برقرار می‌کند.

برداشت: سرافرازی مانند شمع تنها به کسی می‌رسد که در دایره اطاعت قرار گیرد، زیرا محراب و مکان مقدس به روشنایی و بینش نیاز دارد و بدون آن، روشنایی شمع بی‌اثر خواهد بود.

برداشت: اندیشه نباید در دایره‌ی محدودیت و سردرگمی بماند؛ زیرا در چنین حالتی، جز درون‌گرایی و حسرت چیزی به دست نخواهد آمد.

برداشت: بهتر است که دوست من به من نزدیک‌تر باشد، زیرا اگر نزدیک‌تر شویم، راه و دیدی که از فاصله داریم، تغییر خواهد کرد.

برداشت: از دور گرد خطی که کشیده شده، به چهره نه‌چندان زیبا از لب‌ها نگاه می‌کنم. آن لبخندهای دل‌چسب و سخنان زیبا کجا رفته‌اند؟

برداشت: افراد قناعت‌پیش به دنبال روزی خود هستند و حس حسادت به افرادی که ثروتمند هستند، آنها را زود خشمگین می‌کند. مانند مورچه‌ای که از داشتن دانه‌های ریز و کم، غیرتش برمی‌خیزد و احساس کمبود می‌کند.

برداشت: به سلیقه‌ام، نوشیدنی را در جام سفالی ریختم، صائب، که از دل خوشی‌ام، طرحی زیبا و دلنشینی به وجود آمد و زیبایی‌های چینی‌ها را به یادم آورد.