غزل شمارهٔ ۴۶۵

برداشت: به کسانی که دل‌ها را به زیبایی تزئین می‌کنند، نباید خیلی امیدوار باشیم، زیرا آن‌ها توانسته‌اند دل‌ها را به اندازه‌ی خانه‌هایشان گسترش دهند و مردم در این دلبستگی، از احساسات واقعی خود دور شده‌اند.

برداشت: جهان به خاطر دل‌های مرده و بی‌نور، آنقدر تاریک شده که مردم نمی‌توانند آنچه در پیش رویشان است ببینند؛ مانند شمع‌هایی که در محفل‌ها روشن نیستند.

برداشت: در این مسیر، باید دل آگاه و بیدار داشته باشی. توجه کن که من با حالی خواب‌آلود، سفر و توقف‌هایم را قطع کردم.

برداشت: چه نصیبی نصیب گردشگران دریا می‌شود وقتی که خود دریا با این نزدیکی، لب‌های ساحل را خشکانده است؟

برداشت: بی‌کاران با گل و خشت‌هایی که از کعبه دل‌ها باقی مانده بود، بنای کعبه و خانه بت‌ها را ساختند.

برداشت: زبانم را خاموش کردم و دل من از هر سو به راه خود آمد. چشم‌هایم را بستم و از جلو، موانع کنار رفتند.

برداشت: هرگز به ناامیدی تن نده، حتی اگر در دامی عمیق گرفتار شوی، زیرا قلب این گرداب، عشق است که در آن سواحل وجود دارند.

برداشت: اگر دلبران آواز می‌خواندند و دل‌ها را می‌شکستند، این‌قدر خواب و غفلت و غرور در دل‌ها وجود نمی‌داشت.

برداشت: مجنون را به لیلی متهم می‌کنند، اما غافل از این هستند که او در حال گفتگو با دیگر دیوانگان است و به نوعی در دنیای خودش غرق شده است.

برداشت: در دل من هزاران مشکل و غم مانند خوشه‌های انگور جمع شده بود، اما ساقی با یک جرعه می‌توانست همه آنها را حل کند و آرامش را برایم به ارمغان آورد.