غزل شمارهٔ ۴۶۱

برداشت: زمانی که شب‌های تاریک می‌گذرد، فرصت‌هایی برای بیان احساسات وجود دارد و در این لحظات، کشتی دل می‌تواند با بادبان‌هایش به سوی فهم و شناخت بیشتری جلو برود.

برداشت: ای غافل از خدا، چه اندازه در جاذبهٔ ناخدا غرق شده‌ای! در این سفر، باد هیچ اراده‌ای جز دعای یارب‌یارب ندارد.

برداشت: به افرادی که خود دردی ندارند، نمی‌توان امید داشت که برای حل مشکلات دردناک دیگران کمک کنند. تلاش برای بهبود درد و مشکلات از سوی کسانی که خود رنجور نیستند، بی‌فایده است. مانند این است که کسی بخواهد خار را از پای خود بیرون بیاورد در حالی که نیش عقرب‌ها او را می‌زنند؛ در چنین وضعیتی، حل مشکل اصلی ممکن نیست.

برداشت: عشق او مرا از بند و محدودیت‌های باورهای مذهبی آزاد کرد، چرا که وقتی او مانند خورشید درخشید، ستاره‌ها و سایر نورها محو شدند.

برداشت: نمی‌دانم آن معشوق جسور چه فکرهایی در سر دارد که از شوخی‌های او، عقاید و شیوه‌های مختلف مذهبی ایجاد شده است.

برداشت: اگر چنین کسی که به بچه‌ها آسیب می‌زند دیوانه شود، در فرصتی کوتاه مدارس به خاطر این مشکل تعطیل خواهند شد.

برداشت: اگر حجاب عشق مانع نشود، می‌توان مشاهده کرد که خطی که به درستی کشیده نشده، مانند رشته‌ای از گوهرها از آن لب‌ها بیرون می‌آید.

برداشت: از سر شوق چشم تو ای محبوب، تا چه زمانی در این دنیای پر از تنهایی و وحشت، این روح‌ها و قالب‌ها بی‌هدف سرگردان خواهند بود؟

برداشت: کسی که از خواسته‌های خود گذشت و به دیگران کمک کرد، نیازهایش برطرف می‌شود و مردم راست‌گو از خاک اهل حقیقت می‌توانند به خواسته‌های خود برسند.