غزل شمارهٔ ۴۶۰

برداشت: اگر این بار مینا به دستم بیفتد، دیگر درد و رنج نخواهم کشید و از محبت و زیبایی‌اش دست نخواهم کشید.

برداشت: محبت او مرا به هلاکت می‌کشاند. در میخانه، وقتی ساقی با ظاهری تصنعی و به خاطر تواضع، مینا را می‌گرداند، این بازیگوشی و تظاهرِ او باعث گمراهی من می‌شود.

برداشت: دو صبح واقعی از یک منبع بیرون آمده‌اند؛ یکی از طرف ساقی که با دست‌های سفیدش خود را نشان می‌دهد و دیگری با سفیدی گردن مینا.

برداشت: دل من از محبت و توجه زیبایی که لعل مانند او به من کرده، شاداب و سرزنده شده است، گویی شراب کهنه‌ای در تن گلابی، جان تازه‌ای می‌بخشد.

برداشت: دو چیز در میهمانی شراب‌نوشان برای من لذت‌بخش است: یکی پرتاب شدن ساقی از پا و دیگری غلتیدن مینا در سرم.