غزل شمارهٔ ۴۵۷

برداشت: اگر خداوند می‌خواهد حقایق زندگی عاشقان را ببیند، از سرسری گذشتن از داستان‌های تلخ و شیرین ما نگذرد.

برداشت: اگر در این دنیا جایی برای ما نیست، وجود ما در گوشه‌ای از عالم، خود نشان‌دهنده‌ی عظمت و معنا دارد. این جهان بی‌پایان ماست.

برداشت: خورشید در تربیت ما نقشی ندارد، بلکه گفتار ما با قدرت و تأثیرگذاری خود، رنگ و روح تازه‌ای به ثمرات باغ وجود ما می‌بخشد.

برداشت: ما هیچ وقت از سخن دانایان چیزی ندیدیم، حتی اگر به طور مختصر به ما توجه کنند، ولی در دل ما اندیشه‌هایی عمیق و پرمغز وجود دارد که مانند سرمه در چشم است.

برداشت: هر کدام از لیلی و مجنون که از ما اندرز عشق و زیبایی می‌گیرند، در واقع از آموزه‌های ما نتیجه‌گیری می‌کنند و به تربیت عشق حقیقی می‌رسند.

برداشت: گفتار ما مردم را به مسیر درست هدایت می‌کند و مانند تیر کمانی که با قدرت کشیده می‌شود، انحرافات و نادرستی‌ها را از میان برمی‌دارد.

برداشت: در مصر، افرادی که ارزش و اهمیت را درک کنند، کم هستند. اگر چنین نبود، جایگاه و ارزشی که کاروان ما دارد، قابل مقایسه با هیچ چیز دیگری به جز یوسف نیست.

برداشت: گل به زیبایی و شادابی خود می‌بالد و به نوعی توجه می‌کند که خنده و شادی روز قیامت برای او همانند نوری است که از دل بیدار و روشنی بخش به زندگی ما سرازیر می‌شود. این تصویر نشان‌دهنده امید و روشنی در زندگی است که از عمق وجود به ما منتقل می‌شود و خانواده‌امان را تحت تاثیر قرار می‌دهد.