غزل شمارهٔ ۴۵۴

برداشت: چشم گریان ما به دنبال جواهری سیاه است، در حالی که محبوب ما با خط سبز خود، مانند فیروزه و لعل، زیبا و درخشان شده است.

برداشت: هرچند که آینه به خاطر گرد و غبارش دیگر نتواند نور را به خوبی منعکس کند، اما زیبایی گل را می‌توان با صدایی که از دل ما برمی‌خیزد، درک کرد.

برداشت: خط آزادی دیگران به شکل شبرنگی است که در شب قدر درخشش دارد و فقط برای چشمان بیدار و زنده‌ ما قابل رؤیت است.

برداشت: خداوند از نظر بد محافظت کند آن چهره زیبا و خط‌های نو را! که این زیبایی همچون دامی طلایی برای شکار ما آماده شده است.

برداشت: در این لحظه‌ای که موهای خرمایی زود به دور می‌پیچد، مواظب باش که از حال و روز دل امیدوار ما غافل نشوی.