غزل شمارهٔ ۴۴۳

برداشت: در دوران پیری، به دنبال شراب ارغوانی نباش، زیرا شراب کهنه، یاد جوانی را از دل می‌برد.

برداشت: من از پشیمانی چگونه می‌توانم لبخند بزنم؟ مانند گلی که در حال شادی است، ایام جوانی‌ام را صرف کردم.

برداشت: من در دل خود، به خاطر حفظ یک زخم پنهانی، بسیار رنج می‌برم و می‌کوشم تا آن را از دید دیگران پنهان نگه‌دارم.

برداشت: به عاشق یاد می‌دهی چطور جان خودش را برای معشوق فدای کند، اما تو چه آدمی هستی که این درد را حس نکرده‌ای! حتی روشنایی صبح هم می‌داند چگونه باید جان را برای عشق نثار کرد.

برداشت: من زبان باز نیستم مثل صبحگاهی که به خاطر تلاش و اراده‌ام می‌درخشد؛ و الا اگر می‌توانستم، به شمعی می‌آموختم که چطور آتش را به زبان بیاورد.

برداشت: با امید اینکه تو مانند نسیم بهاری از درون به ما بیایی، ما نیز زندگی‌مان را همانند گلی در دستان خود داریم.

برداشت: تعجب می‌کنم که آن محبوب به راحتی از من عذرخواهی کند، در حالی که من با حال دل‌آزرده‌ام از خودم.