غزل شمارهٔ ۴۴۱

برداشت: بی‌پرده و بدون هیچ تکلفی می‌گوید که من تو را به اندازه‌ای دوست دارم که عاشق شعر حال و هوای دلنشینی هستم.

برداشت: یوسف رنگین، با پیراهنش هماهنگ نیست. از جلوی چشم من، این لیوان خالی را کنار بگذار.

برداشت: از فکر و خیال پیچیده‌ی آن کمر از جایی بیرون نمی‌آیم، زیرا در پی جدایی نیستم و به دنبال وصال محبوب خیالی خودم هستم.

برداشت: با دلپاک خود، مانع‌های جسمانی را کنار بگذار و تا چه زمانی منتظر هستی که وارد فضایی روحانی و والا شوی؟

برداشت: ماه نو در گوشه ابرو به زیبایی دیده می‌شود، تو هم ای ساقی مانند چرخش گردون، آن جام هلالی را بر روی ساز قرار بده.

برداشت: من در نگاه خود بهار را می‌بینم و از گل‌هایی که با خارها در کنار دیوار می‌رویند، لذت می‌برم، اما در عین حال می‌دانم که خشکسالی و فصل خزان نیز در راه است.

برداشت: لباس به گونه‌ای است که زیبایی‌اش می‌تواند چشم حسودان را جلب کند، اما در عین حال، آن را از گزند آسیب‌ها محافظت می‌کند. لباس زیبا ممکن است در معرض خطر باشد، اما با احتیاط و حراست از آن، می‌توان از آسیب‌های احتمالی جلوگیری کرد.

برداشت: چراغ عشق خیلی قوی و محکمه و تحت تأثیر حوادث و بحران‌ها قرار نمی‌گیرد. حتی اگر نسیم صبح هم بیاید، هیچ تأثیری بر آن ندارد.

برداشت: مدت کوتاهی از دوران کودکی به ما خوشی و لذت می‌دهد، اما کودکان نمی‌دانند که این روزها چقدر ارزشمند است و چه دریغی است که قدر این روزهای خردسالی را نمی‌دانند.

برداشت: او به قدری با ادب و متین است که وقتی راه می‌رود، به جای اینکه توجه‌ها را به خود جلب کند، می‌توان از زیر پایش نقش زیبای قالی را دید.

برداشت: اگر می‌توانستم به زیبایی و دلربایی کسی نگاه کنم، برایش مانند طوطی، سخنی شیرین و دلنشین می‌گفتم.