غزل شمارهٔ ۴۴۰

برداشت: اگر آن شخص خوش‌صدا و شیرین‌لسان، گفتار طوطی را بی‌تابی کند، در این صورت سخن او مانند شکر خواهد بود که درون پوست پسته طوطی قرار دارد.

برداشت: از آموزش اولیه، نیاز به تکرار برطرف می‌شود، مانند صحبت‌های شیرین و دلنشین طوطی که در دل می‌نشیند.

برداشت: سخن زیبا و محبت‌آمیز نیست مگر آنکه از دل روشن و خوش‌نفس سرچشمه بگیرد، مانند ساغری پر از شراب که در آن تصویر طوطی منعکس شده باشد.

برداشت: از زیبایی و جلال آن پرتو به قدری آرزو دارم که آن آینه قادر باشد طوطی را از زنگار تشخیص دهد.

برداشت: چنان که از آب زلال، سبزه‌ای که خوابیده به آرامی سر برمی‌دارد، چهره زیبای او نیز می‌تواند طوطی را بیدار کند و باعث شگفتی‌اش شود.

برداشت: نکند که اهل ادب و سخن، با دل‌هایی بی‌احساس و بی‌عاطفه کار کنند! چرا که زیبایی و لطافت سخن، از رنج و درد درونی من است، مانند رنگی که به منقار طوطی می‌دهد.

برداشت: وقتی که انسان‌های بیمار تلخی را در دهن خود حس می‌کنند، چه فایده‌ای دارد که در صحبت‌های طوطی، شکر و شیرینی وجود دارد؟ این بدان معنی است که در شرایط ناگوار، حتی زیباترین سخنان هم نمی‌توانند دل را شاد کنند.

برداشت: در مهمانی‌های شاد و زیبا، دیگر نیازی به نشان دادن حقیقت با آیینه نیست، چرا که حرف‌های طوطی (که نماد بیان و گفتار است) به راحتی در آنجا از دیوارها و فضا می‌تراود.

برداشت: هنگامی که سخن درباره‌ی او به میان می‌آید، به تردید و خجالت می‌افتد، انگار که در دلش گذشته‌ای ناخوشایند نهفته است، شبیه به مار که به خود می‌پیچد. او در این حال مانند طاووس است که از رفتار طوطی شرمنده می‌شود.

برداشت: دل مثل آینه‌ای روشن و شفاف می‌شود، ولی به مرور زمان تحت تأثیر غبارها و مشکلات قرار می‌گیرد. در حقیقت، در دل هر کسی افکار و سخنان زیادی وجود دارد که ممکن است بیان نشوند.

برداشت: سخن‌چینی باعث ایجاد نفاق و تیرگی می‌شود، بنابراین در مکان‌های خصوصی که فقط افراد با طبع خوب حضور دارند، باید مراقب باشی که مطالب خود را با احتیاط بیان کنی تا از مشکلات و سوءتفاهم‌ها دور بمانی.

برداشت: در این بیت، شاعر به توصیف زیبایی‌های کلام و سخن می‌پردازد. او اشاره می‌کند که سخنان شیرین و دلنشین، مانند قند، به طور مکرر و از روی محبت بیان می‌شوند. همچنین، با اشاره به همجنسان، از زیبایی‌هایی می‌گوید که می‌توانند کلام را به گونه‌ای شیرین و دلپذیر به تصویر بکشند. به نوعی، گویا سخنان مانند شکر می‌باشند و شبیه به آواز پرنده‌ای زیبا، دل‌ها را مسحور می‌کنند.

برداشت: من با چهره‌ای روبرو می‌شوم که از دل سنگینش نمی‌تواند زیبایی و زینت را درک کند.

برداشت: دل فولاد آن آیینه رو روشن به من تعلق دارد و مانند سبزه‌ای که پا بر آن گذاشته می‌شود، طوطی را خوار می‌کند. این نشان می‌دهد که در بعضی مواقع، ظاهر زیبا یا قدرت‌های دیگر نمی‌توانند از ذات من محافظت کنند.

برداشت: اگر می‌خواهی از ما سخنی بشنوی، ابتدا دل خود را روشن کن؛ زیرا وقتی دل روشن شد، دانش و فهم از عالم بالا به تو می‌رسد و مانند زیبایی‌های طوطی به چشمت می‌آید.

برداشت: شاید به خاطر زیبایی چهره‌ات باشد که زبان در هنگام صحبت کردن مانند طوطی لیز می‌خورد و درست نمی‌چرخد.