غزل شمارهٔ ۴۳۸

برداشت: خوشا به حال کسی که از دیگران پنهان است و در دل خود به فقیر یاری می‌رساند، بدون این که از دیگران انتظار داشته باشد یا به آن‌ها تغییری دهد.

برداشت: دل در فصل پاییز، به خاطر بهارهای جدید خنکی و شادی بیشتری را احساس می‌کند. در ایام جوانی، هیچ ارتباط و نسبتی با پیری وجود ندارد.

برداشت: اگر می‌خواهی زندگی‌ات روشن و پر نور باشد، نباید چراغ آن را به دست کسی بسپاری، زیرا شب‌ها همیشه کمک‌کار تو خواهند بود.

برداشت: در میان افرادی که اوضاع ظاهری خوبی ندارند و آنهایی که به درون می‌نگرند، گفتگویی وجود ندارد. نباید افرادی که دارای افکار روشن و پاک‌اند را در معرض دیده‌ها و دلبستگی‌های ناپسند قرار دهی.

برداشت: اگر از معانی عمیق و بی‌صورت لذت ببری، دل تو مانند نگارستانی زیبا خواهد شد، حتی اگر بر سنگ بگویی که آیینه بتواند تصویر چهره را منتقل کند.

برداشت: این شعر بیان می‌کند که هیچ نتیجه‌ای جز آشفته کردن دل‌ها از انتقاد و خرده‌گیری حاصل نمی‌شود. بهتر است که به جای این کار، انتقادها را درون خود دفن کنیم و از آنها دوری کنیم.

برداشت: خودآرا به قدری به لباس ابریشمی‌اش می‌بالد که انگار مقام‌های حریر را با این لباس دارد.

برداشت: به اندازه غیرت و تلاش هر فرد، موفقیت و پیشرفت در کارهایشان حاصل می‌شود. افرادی که از من دور نیستند، مانند بلبلان خوش‌صدا و دلنشین هستند.