غزل شمارهٔ ۴۳۶

برداشت: دل من می‌داند که آرزوهایم به خاک سیاه رفته‌اند و ناکامی‌هایم باعث یتیمی و کمبود ارزش در زندگی‌ام شده است.

برداشت: از درد و رنجی که در دل دارم، شادی نمی‌تواند جایی داشته باشد. من همچون غنچه‌ای هستم که رنگ و رویی برای شادی ندارم.

برداشت: بوالهوس به‌خاطر زیبایی یار جدیدش دیگر به تماشای دنیا نمی‌نگرد. زیبایی او مانند خط ریحان در میان غبارهای چشم یک فرد نادان است و فقط از دور دیده می‌شود.

برداشت: زندگی با ذلت، از زندگی با عزت ناقص بهتر است. برای من آسان‌تر است که زندگی را با قیمت پایین‌تر و بی‌ارزش بگذرانم تا اینکه در اوج عزت اما با نواقص زندگی کنم.

برداشت: چرا باید از تنهایی و گوشه نشینی بیرون بیایم، وقتی که می‌دانم در مقایسه با صحبت کردن و بودن در کنار محبوبم، این گوشه‌ی تنهایی برایم بهتر است؟