غزل شمارهٔ ۴۳۵

برداشت: هوا ابری است، پس کشتی را با شراب خالص پر کن؛ زیرا این آب برای کشتی بهتر می‌شود.

برداشت: وقتی دل شاد و آرام می‌شود، به خودت اجازه بده که از نگرانی‌ها فاصله بگیری؛ زیرا این آرامش می‌تواند به راحتی تو را به موفقیت و اهدافی که داری، برساند.

برداشت: کاسه‌ای از غم‌های دنیا برای من تبدیل به پناهگاهی شده و در این قعر مشکلات، وحدت و هماهنگی باعث شده که این کشتی به آرامش برسد.

برداشت: غرور دل مانند یک سد بزرگ عمل می‌کند و از شدت غفلت، پرده‌های خواب کشتی را به بادبان تبدیل می‌کند.

برداشت: عقل نمی‌تواند کمکی کند و در برابر عشق قدرتی ندارد، زیرا عشق می‌تواند به سادگی بار سنگین زندگی را سبک کند.

برداشت: درد و longing دل، انسان را از این دنیا رها می‌کند و مانند موجی ناآرام، کشتی را به ساحل می‌برد.

برداشت: دل‌های آرامی در عشق و محبت وجود ندارد، چه آرامشی می‌تواند برای کسانی که عاشق‌اند در دنیای پر تلاطم و متغیر زندگی فراهم شود، مانند کشتی‌ای که در دریاهای طوفانی و ناپایدار پارو می‌زند؟

برداشت: از نشانه‌های ناپایداری دنیا، امیدوارم که آنچه ما را در دریاهای بی‌سامانی می‌افکند، کشتی‌مان را نجات دهد.

برداشت: کسی که می‌تواند کشتی را از آب بیرون بکشد و به ساحل برساند، از نعمت یکرنگی و ثبات بهره‌مند است، مانند موجی که دریا را به سمت ساحل می‌برد.

برداشت: به او نگاه کردم و تصمیم گرفتم که از زیبایی‌اش بهره ببرم، اما نمی‌دانستم که این زیبایی چقدر عمیق و فراگیر است و می‌تواند روح و وجود مرا سیراب کند.

برداشت: کجا می‌تواند دل آرام بگیرد وقتی که تحت تأثیر تدبیر معلم است؟ در دریایی که کشتی بی‌تاب را در خود غرق می‌کند، هیچ لنگری نمی‌تواند آن را نگه دارد.