غزل شمارهٔ ۴۳۴

برداشت: سمندر، که نماد آتش است، به خاطر اشک گرم من مرغان آبی را مانند صدف از گوهر پر کرده است و آسمان را به حبابی تبدیل کرده است.

برداشت: بهار را بی‌توجهی نکن و فرصت آن را غنیمت بشمار، مانند لاله که از خوشحالی و نشاط سرشار است. مانند نرگس که در حالات بیداری، خواب خوشی را تجربه می‌کند.

برداشت: وقتی که شقایق حقه‌ی تریاک را دیدم و فهمیدم که می‌تواند سراب شود، دریافتم که در نهایت حال کسی که شراب نوشیده است را خراب خواهد کرد.

برداشت: در این مکان از این دو نعمت بهره‌مند باش، زیرا در بهشت نمی‌توانی خط سبز و رنگ آفتاب را پیدا کنی.

برداشت: بخیل از نگرانی درباره اصلاح دل کسانی که نیازمندند راحت است، زیرا او می‌داند که جغد، که نشانه تاریکی و خرابی است، می‌تواند به آسانی زشتی‌ها و نابسامانی‌ها را ببیند.

برداشت: جمعیت و تلاش‌های بی‌پایان برای آزادی از مشکلات و چالش‌های زندگی، هیچ‌وقت به نتیجه‌ای نخواهد رسید و در نهایت مانند سرابی باقی می‌ماند.

برداشت: برای دستیابی به جایگاه عالی و ارزشمند در گنجینه‌ای که معرفتی عمیق و گرانبهاست، باید خاستگاه و اساس این شناخت را از قلب خود به وجود آورد و از آن یک اثر ادبی و زیبا بسازیم.

برداشت: در جمع افرادی که خردمند و روشنفکر هستند، زبان باید خاموش باشد، زیرا در چهره آن‌ها نوری وجود ندارد که به آن اشاره کرد. مانند چراغی که نور ندارد.

برداشت: غزل‌سرایی به نام صائب به پایان رسید و او از میان نکته‌سنج‌ها به شمار می‌آید، اگر واقعاً این موضوع در نظر گرفته شود که او در بین شاعران موزون، به مانند ابرها است.