غزل شمارهٔ ۴۳۳

برداشت: دست تو برای زندگی دیگران به اندازه‌ای ارزشمند و زیباست که می‌تواند ایمان را تازه کند و روح تازه‌ای به آن ببخشد. همچنین، صفای وجود تو به قدری تأثیرگذار است که خصیصه‌های خاصی را به دیگران منتقل می‌کند.

برداشت: عاشق با حتی یک نسبت کوچک و کم، می‌تواند آرامش پیدا کند، اما اگر بخواهیم به لیلی نگاه کنیم، فاصله‌ای که بین آهو و او وجود دارد، خیلی زیاد است.

برداشت: عاشقان به محبت و توجه خاصی از سوی کریمان برخوردارند، اما کریمان بیشتر از همه به مهمانانی که در زندگی خود چیزی ندارند و به نوعی وابسته هستند، توجه و محبت نشان می‌دهند.

برداشت: در آسمان هیچ نشانی از شکر و شیرینی نیست، اما به‌واسطه‌ی کلام و صدا، می‌توان به زیبایی و جذابیت آینه‌ای که شبیه طوطی است، اشاره کرد.

برداشت: مژگان او به دلیل زیبایی و جاذبه‌ای که دارد، به شدت گیج و سردرگم است که از کجا باید خار آرزویی را که در پایش است بیرون بکشد.

برداشت: من در حالتی سرمستی و غفلت هستم و نمی‌توانم از خودم مطمئن باشم که چه چیزی برایم خوب است و چه چیزی بد. به خاطر یک جرعه عشق، دنیا و آخرت را در یک لحظه به دست می‌آورم.

برداشت: دل عاشق هرگز از درد و اندوه خالی نیست، حتی برای یک لحظه. همیشه احساسات او زنده و پرشور است، چرا که در انتظار ظهور زیبایی‌ها و نورانی‌هاست.

برداشت: خوشبختانه هنوز زنده‌ایم و فرصت یافته‌ایم که در زندگی خود، لحظاتی را با شادی و لذت بگذرانیم و به خودمان اجازه دهیم تا از زیبایی‌ها و خوشی‌های دنیا بهره‌مند شویم، در حالی که به اصول و ارزش‌های اخلاقی نیز پایبند باشیم.

برداشت: زاهد اعتقاد دارد که راه عقل بر عشق برتری دارد و او بر این باور است که داشتن یک عصای خوب به مراتب بهتر از داشتن صد شمع معطر برای کسی است که بینا نیست.

برداشت: اگر در عشق واقعی دردی در دل داری، ای مجنون، به چشمان آهوان نگاه نکن و خمار چشمان لیلی را نشکن.

برداشت: در آن سرزمینی که قلم صائب به زیبایی آثارش را می‌سازد، رگ‌های ابر در بهار، داستان آرزوها و شکایت‌ها را روایت می‌کنند.