غزل شمارهٔ ۴۲۹

برداشت: اگرچه رنگ آن گل زیبایی گلچین را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، ولی همان گل با لطافت خاص خود توجه گلچین را جلب می‌کند و او را متوجه خود می‌سازد.

برداشت: دلبر من به دیگران می‌خندد، و نمی‌داند که این کارش باعث می‌شود تا علاقه‌ام به کسانی که بدون زحمت و دردسر، زیبایی را نشان می‌دهند، بیشتر شود.

برداشت: خواسته و آرزو کردن برای زیبایی‌های ظاهری، مثل این است که بخواهیم خار را از دست گلچین گل‌ها بیرون بیاوریم. در واقع، این کار غیرممکن و دشوار است، زیرا زیبایی‌ها همواره با مشکلات و موانع همراه هستند.

برداشت: از روی شرم و حیا، من پی بردم که او آن گل زیبا را خواهد دید و به همین خاطر خیلی از گل‌ها را از پشت سرش انتخاب کرده‌ام.

برداشت: از نزدیک بودن به بوالهوس در آتش هستم، با اینکه می‌دانم این آتشین روی زیبا را خواهد سوزاند.

برداشت: دل را از شدت عشق به آتش می‌کشد و در باغ گل، شور و حال گلچینی را به وجود می‌آورد.

برداشت: من به خاطر عشق و هوس، در درون خود درد و رنج‌های زیادی دارم. صائب، چگونه بلبل می‌تواند زیبایی گلچین را در باغ گل ببیند، در حالی که من این همه زخم را تحمل می‌کنم؟