غزل شمارهٔ ۴۲۸

برداشت: چمن به رنگ طلایی درآمده است. ای ساقی، جام زرین را به گردش درآور و بر روی برگ‌های خزان، دستی با رنگ زیبا بکش.

برداشت: موهای زیبا و گیسوهایی که در دنبالش آمده، کم از خواب آشفته‌ای نیست که خواب را بر چشم‌های عاقبت‌نگر حرام کند.

برداشت: افرادی که بی‌خبر و ساده‌اندیش هستند، همواره در خیال و خواب‌های شیرین زندگی می‌کنند و نمی‌دانند که در زیر این زیبایی‌ها، مشکلات و سختی‌ها وجود دارد. چون کسانی که دوراندیش و واقع‌بین هستند، می‌دانند که حتی در زیباترین چیزها نیز درد و رنجی پنهان است.

برداشت: آوای شاداب و پرالتهاب کبک در گوش اوست، و او هیچ توجهی به ناله‌های عاشقان ندارد، بنابراین این کوه که نمادی از سکون و استقامت است، به احساسات آن‌ها بی‌اعتناست.

برداشت: دل من هر لحظه از یک درد به درد دیگر می‌رسد، مانند بیماری که از شدت درد، بیمارستان را ترک کرده و نمی‌تواند آرام بگیرد.

برداشت: دل من که سخت پسند است، به دور سخنی خواهد چرخید که قبل از اینکه زبان به تحسین بیاید، دل آماده شنیدن آن باشد.

برداشت: چرا معجزه‌ای بزرگ مانند دست سفید موسی در دستان فرعون باشد؟ این دست زیبا و خوش‌نقش را به دست کسی که به دنبال خوش‌گذرانی است، نده.

برداشت: آسمان هم به خاطر چرخش خود لحظه‌ای متوقف نمی‌شود و از رنج سفر و سختی‌ها نباید نگران بود، زیرا این حالت ماندگار نیست.

برداشت: افراد غافل و بی‌خبر، توانایی درک و تحمل میدان عشق و دل را ندارند. تنها کسی که بیدار است و در خواب سنگین غفلت نیست، می‌تواند قطره‌ای از آن میدان را برداشت کند.

برداشت: من را مانند بازیچه‌ای به چرخش درآورده است، مانند کودکی که از سر شوخی سنگی را به فلاخن می‌اندازد تا کوهی را به چالش بکشد.

برداشت: صائب می‌گوید از سرزمین اصفهان به جای سنگ‌های گرانبها و جواهرات، این اشعار زیبا و رنگارنگ را به هند خواهد برد.