غزل شمارهٔ ۴۲۶

برداشت: مجید به خاطر افکار و احساسات پیچیده‌اش دربارهٔ لیلی، به شدت درگیر شده و دچار اضطراب شده است. هر کسی که او را می‌بیند متوجه این حال و وضعش می‌شود.

برداشت: اگر لیلی از جای خود بیرون بیاید و با زیبایی‌اش دل‌ها را به تپش درآورد، مجنون به شدت دچار درد و احساسات مختل خواهد شد.

برداشت: جدایی از یکدیگر برای کسانی که به هم نزدیکند، سخت است. وقتی دل‌ها به هم پیوند می‌خورند، ترس‌ها و وحشت‌ها را فراموش می‌کنند، همان‌طور که آهو وقتی مجنون را می‌بیند، از ترسش راحت می‌شود.

برداشت: روزی که تصمیم گرفتم به بیابان دیوانگی بروم، حرارت غیرتم باعث شد که گهواره دیوانه به تلو تلو بیفتد.

برداشت: در آن منطقه، به سادگی افکارم سر و سامان می‌دهم، چون می‌دانم مجنون به خاطر عشقش باید سر خود را به پای مرغ بدهد.

برداشت: چشم‌های تو دیوانگی را به فرمان می‌آورند و در پس پرده‌ی شرم من نهفته‌اند؛ هرچند بارها افکار من به جنون کشیده شده است.

برداشت: در روزی که لیلی زیبا و بی‌پرده از کالسکه بیرون آمد، زیبایی او به حدی بود که مجنون به خاطر ضعف و ناتوانی‌اش قادر به پنهان کردن خود نبود.

برداشت: لیلی بر مجنون بسیار تأثیر گذاشت و او را دچار درد و رنج کرد. نمی‌دانم آن زیبایی که به طور کامل و بی‌نقص در دل مجنون جای گرفت، چگونه بود؟

برداشت: اگر موری بتواند کوهی سنگین را به پرواز درآورد، پس می‌توان به اندازه عقل، مجنون را نیز سنجید.

برداشت: ای لیلی، اگر بخواهی، به پابوس مجنون برگرد و با او صحبت کن؛ زیرا اگر از خود بی‌نیازی می‌خواهی، همین حرف‌ها را از مجنون بپرس.

برداشت: فضای دل‌افروز هنر و عشق، حالتی دارد که هر کسی در بیابان، دیوانگی مجنون را مشاهده کند، تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: آیا هوای دامن صحرا برای لیلی در دل مجنون جایی دارد؟ دل او همچون برگ بید در سینه‌اش می‌لرزد.

برداشت: به قدری از عشق و اندوه دچار شدم که موهای سرم به رنگ طلایی در آمد و به راحتی نمی‌توانم صائب را از مجنون خورشید تمایز بدهم.