غزل شمارهٔ ۴۲۲

برداشت: به چشمانت کم توجهی کن ای کسی که دیدگاهت نادرست است؛ زیرا در دل‌های سپید و پر از درد، عشق لیلی نهفته است و اثر عاطفی مجنون نیز در دل‌ها وجود دارد.

برداشت: با چشمان اشک‌آلود من، به تماشای قطره خون بپرداز. اگر تا به حال تصویر زیبای آن شخص را بر دوش کوهکن ندیده‌ای، حالا بدان که این تصویر چقدر دلنشین و زیباست.

برداشت: عاشق در هر طرف که نگاه کند، غزالان را می‌بیند و در دل آن‌ها مجنون را می‌یابد، که نشان دهنده شور و شیدایی عشق است.

برداشت: اگر تو در زندگی آرام و بی‌تنش باشی، آسمان زندگی‌ات هم آرام و صاف خواهد شد و هیچ غباری از مشکلات و ناخوشی‌ها بر دل و ذهنت باقی نخواهد ماند.

برداشت: حرکت با اعتماد به نفس و بدون فکر، آرزوی دستیابی به چیزهای نادرست را در ذهن دارد. در مجالس باده‌گساری، زیبایی و توصیه‌ به دوری از آن جذابیت‌های فریبنده را فراموش نکن.

برداشت: جز دختر عالم و زیبای میخانه، آیا کسی هست که به اوج محبت و همت دست یابد و از عالم خاک، کسی را چون فلاطون را از یاد ببرد؟

برداشت: در این بیابان پر از تنهایی و ناامیدی، هیچ دوست و آشنایی را نمی‌بینم، جز اینکه مولای عاشق را با زنجیری در زانو بسته‌اند، اشاره به سختی‌ها و رنج‌هایش دارد.

برداشت: هرچند که اهل نظر و اندیشه می‌توانند از طریق نوشته‌ها به معانی و مفاهیم پی ببرند، اما خط و سبک نوشتاری صائب به گونه‌ای است که فهم و درک مضمون را آسان‌تر کرده است.