غزل شمارهٔ ۴۱۹

برداشت: ای غزال خوش‌چهره، از کشتن ما دست بردار، چرا که خون عاشقان باعث روشن شدن شفق این صبح زیباست.

برداشت: هر گروهی مرا با افکار و تمایلات خود می‌شناسند، درست مانند اینکه هر ظرفی آب روشن را به رنگ خود نشان می‌دهد.

برداشت: در راهی که قدم می‌گذاری، از وابستگی‌ها و احساسات رها شو. زیرا گاهی این دلبستگی‌ها سبب می‌شوند که مسیر دشوار و گیر کرده به نظر برسد، مانند اینکه گره‌ای در ریسه سنگین راه افتاده باشد.

برداشت: بذر مهربانی را بپاش، زیرا با پرهیز از فتنه‌ها می‌توانی از خطرات در امان بمانی، چرا که در نهایت، جز ردپای گام‌های دیگران، چیزی برای حفاظت از خود در برابر خرمن زندگی وجود ندارد.

برداشت: عشق می‌تواند انسان را از سختی‌ها و تاریکی‌ها نجات دهد، زیرا فقط کسی مانند رستم می‌تواند دیگران را از مشکلات عمیق خارج کند.

برداشت: نفس سرکش نمی‌تواند با عقل منطقی و خردمند رقابت کند؛ چگونه می‌توان انتظار داشت که دل بزرگ و آزاد، آب را زیر دست خود به روغن تبدیل کند؟

برداشت: ای جویای آزادی، از گردون به دور نغیر نکن و ناامید نشو، چرا که بدون جستجو و تلاش نمی‌توان به گشایش و پیروزی رسید.

برداشت: از دوستی‌های ناپاک و دو رویی می‌گریزم، چرا که زخم‌های جدی و آزاردهنده‌ای از سوی افرادی که به ظاهر دوست هستند، دریافت کرده‌ام.