غزل شمارهٔ ۴۱۷

برداشت: از دشواری و رنجش هیچ کس خوش‌تر از افراد تندخو نیست، چون وقتی پشت سر کسی عذرخواهی نباشد، زیبایی در رفتار زشت‌روها نیز ناپسند است.

برداشت: عقل و تفکر عمیق گاهی نمی‌تواند راهی برای حل مشکلات پیدا کند و در آن لحظه، دیوانگی و جنون به نوعی قدرتی را نشان می‌دهد که می‌تواند همه چیز را تحت کنترل بگیرد.

برداشت: روشنی همیشگی زیبایی هرگز خاموش نمی‌شود، این مانند دم عیسی است که هر صبح می‌وزد و شمع‌های گل‌ها را روشن نگه می‌دارد.

برداشت: عقیق نمی‌تواند به گشتن و جستجوی الماس بیفتد، مثل این است که در روز عید، کسانی که در پی چیز ارزشمندی هستند، از حقیقت خود غافل شوند.

برداشت: این بیت به ما می‌گوید که اگر کسی بخواهد برون را بزک کند و خود را زیبا نشان دهد، ولی درونش کثیف و غبارآلود باشد، این کار ارزشی ندارد. مهم‌تر از ظاهر، پاکی و خلوص درون است. انسان باید بر روی دل و روح خود کار کند تا واقعاً زیبا و پاک باشد.

برداشت: در اطراف گل، خارهایی را مشاهده کردم که به من ثابت کرد داشتن رفتار بد، نوعی محافظت برای افراد نیکوکار است.