غزل شمارهٔ ۴۱۶

برداشت: خوشه‌چینان از خطرات و حوادث نمی‌ترسند، چرا که شحنه (پلیس) که وظیفه مراقبت از آنها را دارد، خود در برابر این خطرات ناتوان است و نمی‌تواند ریشه مشکلات را از بین ببرد.

برداشت: بهار به خاطر بی‌تجربگی‌اش، خار را به زیبایی گلی تبدیل می‌کند، اما خطر هنوز در حضور خارهاست و چشم کسانی که در جستجوی زیبایی هستند، باید از این خطر دور باشد.

برداشت: اگر زبانت را بی پروا به کار می‌گیری، حواست باشد که از محل خود دور نشوی و خوشه‌چینی نکنید که به دست‌آورده‌هایت آسیب نرساند.

برداشت: من آن زیبایی چشم‌ها را دیده‌ام که از کمان ابرو به سمت میدان کثرت می‌رود و وحدت‌طلبان را به خود جذب می‌کند.

برداشت: به دلیل ناملایمات و مشکلاتی که در زندگی دارم، ترجیح می‌دهم بر روی خاکستر غم‌ها و ناکامی‌ها نشسته و به آن‌ها بیندیشم، در حالی که حسرت زندگی راحت و بی‌دغدغه دیگران را در دل دارم.

برداشت: اگر صائب در آینه چهره زیبای خود را ببیند، باید زبانش را به خاطر زیبایی‌اش ببندد و از گفتن هر کلامی درباره آن بپرهیزد.