غزل شمارهٔ ۴۱۵

برداشت: زبان، کسانی را که به کمال و فضیلت نزدیکند، با گفتارهای بی‌اساس خود رسوا می‌کند. آنهایی که به خاک می‌افتند و در حالتی از ذلت و حقارت به سر می‌برند، همواره در حال خودستایی و فخر هستند.

برداشت: اگر نمی‌توانی اوضاع را سامان دهی، بی‌خود زحمت نکش و از دیگران سوال نکن، که کسانی که درهم ریخته و آشفته‌اند، به خوبی نمی‌توانند پاسخ دهند.

برداشت: امید من به اینکه سکوت باعث ارتباطی بهتر می‌شود، از بین رفت. وقتی متوجه شدم که بدون نیاز به اشاره، می‌توان کار افراد خاموش را به سامان رساند.

برداشت: اگر یک دل شاد و بی‌غم پیدا شود، می‌تواند جهانی را از غم آزاد کند. مانند اینکه یک شخص دیوانه در جمع بچه‌های کوچک، شادی و خوشحالی را با خود به ارمغان می‌آورد.

برداشت: مثل آب حیات، مایه جان و زندگی باش و در تاریکی شب‌ها خود را فاش نکن. به دیگران کمک کن و چهره‌ات را پنهان نگه‌دار تا حال کسانی که نیاز دارند، رو نشود.

برداشت: اگر به آرامی و با احتیاط قدم برنداری، ممکن است تمام کنترل اوضاع را از دست بدهی. مانند لک‌لک نر، از غم و غصه بی‌دلیل ناله نکن، چرا که بیهوده است.

برداشت: زخم دندان نیازی به صحبت ندارد و کسانی که سکوت می‌کنند، پاسخ تلخی به دیگران نمی‌دهند. این افراد هیچ پاسخی به سوالات بدون درخواست نمی‌دهند.

برداشت: به روزهایی که در آن‌ها خوشگذرانان لذت می‌برند، توجه کن، زیرا چهره‌ای جدید و تازه دارند و ثمر نازک درختان جوان را نشان می‌دهند.

برداشت: تو به خاطر اندیشه‌های نادرست و منفی در مشکلات و موانع افتاده‌ای، در حالی که اگر در یک محیط آرام و راحت قرار می‌گرفتی، می‌توانستی به افکار خوب و خوشایند دست یابی.

برداشت: نگاه بازی و زیبایی لیلی به قدری جذاب و گیراست که مجنون را شگفت‌زده و حیران می‌کند، همانطور که این زیبایی می‌تواند غزالان را نیز مجذوب کند.

برداشت: چشم‌های بازی که نکته‌های ظریف می‌گویند، چشم غزالان را به دیوانگی من می‌کشانند.