غزل شمارهٔ ۴۱۴

برداشت: اگر در دل و جان ارتباطی با جسم وجود نداشته باشد، تپش قلب کسانی که دچار شکست عاطفی هستند، چیزی جز تمرین برای بلند پروازی و رهایی احساسات پریشان نخواهد بود.

برداشت: وقتی به وضع آشفته و نابسامان دنیا نگاه کردم، آنقدر متحیر شدم که انگار جمعیتی را دیدم که در خواب‌های آشفته و بی‌نظم به سر می‌برند.

برداشت: صبح روشن و روشنی‌افزای خورشید، مانند گلی است که از شکاف لباس خود سر بر می‌آورد و نشان‌دهنده صداقت و راست‌گویی کسانی است که به حقیقت نزدیک‌اند.

برداشت: دل هیچ آزار و رنجی ندارد جز خجالت و شرم، دیگر اینکه مانند نمکی که بر زخم می‌نشیند، احساسات و دردهای پنهانی را نمایان می‌کند.

برداشت: شگفتا که چگونه کسانی که در حیرت و سرگشتگی به سر می‌برند، وقتی تو را در روز محشر ببینند، همچنان متعجب و نگران باقی خواهند ماند، اگر در آن روز، نمکدان (منظور نمک و تلخی) در چشمانشان بریزد.

برداشت: اندیشه‌ی چهره‌ای آشنا که دور و برم می‌چرخد، باعث می‌شود که من با قوم و خویشانم بیگانه شوم.