غزل شمارهٔ ۴۱۲

برداشت: ما نمی‌خواهیم زیبایی‌های بهار را با دشواری‌ها و تلخی‌های زندگی دچار مشکل کنیم و بگذاریم که مشکلات ما، لذت‌های این فصل را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: چشم زخم زاهد باعث شده که جام من مانند نمکدان شود. این نتیجه‌اش است که در مجلس، راه را به هوشیاران نشان می‌دهد.

برداشت: محبت و عشق به قدری شدید و پر انرژی است که مانند یک طوفان بر افراشته می‌شود و نمی‌توان آن را از بین برد. از طرفی، نمی‌توان تغییر و تحولی اساسی در انسان‌هایی که در عشق و احساسات خود غرق شده‌اند، ایجاد کرد؛ مانند این که نتوان گره‌ای محکم را در سنگ باز کرد.

برداشت: ای کبک بی‌پروا، به زخم‌های تند و تیز شاهین بساز، زیرا تو با زیبایی‌ات توانستی تیغ کوه‌ها را ببری.

برداشت: آیا برای صائب ضروری است که جواهر خود را بیهوده صرف کند؟ چرا باید کسی در یادگیری، مانند باران بهاری، اندوخته‌هایش را رها کند؟