غزل شمارهٔ ۴۰۸

برداشت: از درخت سرو و گل‌های چمن، جام و نوشیدنی آوردند برای مستان. همچنین، از بلبل که آوازخوانی خوش‌سخن است، شگفتی‌ها و زیبایی‌های دیگری برای مستان به ارمغان آورده‌اند.

برداشت: وضع روز و شب همیشه تکرار می‌شود، اما آن ساقی جان‌ها با زلف و چهره‌اش هر صبح و شام، شراب زندگی را به مستان می‌دهد.

برداشت: کسی کمندی از خط بغداد به دست گرفته و با آن، جام می را به سمت باغ بهشت (دارالسلام) می‌آورد تا مستان را سرگرم کند.

برداشت: در این شعر گفته شده است که چگونه می‌تواند پیام‌ها و احساسات مختلف در دنیایی که خالی و بی‌رنگ است، قرار بگیرد. نسیم صبحگاهی که از گلزار می‌گذرد، پیام‌های زیادی برای عاشقان و مستان به ارمغان می‌آورد. این اشاره به ارتباط عمیق بین طبیعت و احساسات انسانی دارد.

برداشت: در این فصل که گل‌ها و لاله‌ها شکوفه می‌دهند و دل‌ها را شاداب می‌کنند، زهد و پارسایی را مانند شیشه‌ای خالی بر طاق فراموشی بگذارید. این دنیا با زیبایی‌هایش، حال و هوای مستانه‌ای ایجاد کرده است و باید از آن لذت برد.

برداشت: در میخانه ناراحت نشو، اگر صاحب مجلس گلی را نشان کرد. زیرا جوش و خروش آن گل، همچون شرابی خوش رنگ و زیبا، همگان را به شادابی دعوت می‌کند.

برداشت: به کسانی که هوشیار و آگاه هستند، این دانه تسبیح را بدهید، ای زاهد! زیرا ابر توانسته است باران را به دام کشد و مستان را به سوی خود بکشاند.

برداشت: علاقه به وطن مانند سیلی شاداب و خروشان، افرادی را که در غربت هستند به سمت خود می‌کشاند و به آن‌ها نشاط می‌بخشد.

برداشت: به گفته عارف رومی، سخن را به پایان برسان، زیرا ساقی همیشه آنچه را که لازم است، به طور کامل به مستان می‌رساند.