غزل شمارهٔ ۴۰۷

برداشت: نور زیبایی از چهره بهشتیان از خط زیبا بیشتر می‌شود، زیرا خاموشی در آن کمتر است، مانند چراغی که در زیر لباس روشنایی دارد.

برداشت: در پشت خط سبز رنگ، زیبایی خاصی وجود دارد که مانند لعل و شکر می‌درخشد. آیا ندیدی که طوطی‌ها در این باغ شکر، چه زیبایی‌هایی را به نمایش می‌گذارند؟

برداشت: با غم و ناراحتی می‌توان دلی را که در آتش سوزانده شده، پاک کرد، اما وقتی که بارانی نبارد، شب‌های خوشی و شادمانی به سختی می‌گذرد.

برداشت: سینه من از احساسات پر است و نمی‌توانم عشق و شادی‌ام را پنهان کنم. چگونه ممکن است که در برابر طوفان‌ها سکوت کنم، در حالی که مثل حبابی در حال جوش و خروش هستم؟

برداشت: طمع‌کاران از دور نزدیک می‌شوند و نباید با شدت مانع‌شان شد، زیرا این کار باعث می‌شود که میل و طمعشان بیشتر شود.

برداشت: کریم و باصفاترین درخشش، چشمان خیل درخواست‌کنندگان را روشن می‌کند. صدف که بسته است، می‌تواند ابر نیسان را تشخیص دهد.

برداشت: آیا کسی غیر از زیبایی تو را دیده است که از حسادت، دندانش را بر برگ‌های لاله فشار دهد و شبنم را بر دلش بریزد؟

برداشت: بهتر است که به حرف‌های نامفهوم من گوش ندهند، زیرا غم و اندوهی که بر دل دارم، مانند باری از اشک‌های حسرت بر این حال نابسامان من است.

برداشت: توانی که در نوشته‌ام نهفته است را از عنوانش درک کن، چرا که افراد بی‌بهره، در برابر مشکلات، به یادگیری و کسب مهارت نیاز دارند و این نیاز را می‌توان از بافت کلام فهمید.

برداشت: من به اندازه‌ی شبنمی که در گلستان می‌درخشد روشن شده‌ام، به‌طوری که زیبایان از هوا و فضا احساس زیبایی و طراوت می‌کنند. این نورانی بودن باعث می‌شود چشمان پاک و زیبا به طور خاص دیده شوند.