غزل شمارهٔ ۴۰۵

برداشت: ستمگر چه می‌داند که دل‌های پریشان چه ارزشی دارند؟ او همچون کودکی بازیگوش با کاغذ بادکنکی، به قرآن بی‌مقداری می‌نگرد.

برداشت: اگر نمی‌توانی مانند دیگران با محبت و دلسوزی شمعی روشن کنی، پس به یاد شهیدان، خاک قبرهای آنها را نورانی کن.

برداشت: من در شب وصال او حال خاصی داشتم و غافل بودم که در زمان حج، مردم با خوشحالی دور هم جمع می‌شوند.

برداشت: زلیخا چطور می‌تواند بر روی یوسف نیل بدنامی بکشاند؟ که در آن صورت، اتهام و چیزی که به کسی ناپسند اطلاق می‌شود، در صبح روشنی از بین خواهد رفت و کسی که دارای شخصیت پاک و بی‌گناه است، تنها خواهد ماند.

برداشت: هیچ سودی از فریب‌کاری برادران عاید نمی‌شود، زیرا نمی‌توان با ترفندهای ناجوانمردانه به زیبایی یوسف آسیب زد.

برداشت: عاشق چه امیدی دارد که از تسلیم و فرمان عشق سرباز بزند؟ چرا که هیچ کس نیست که برای قربانی کردن او شفاعت کند و از او حمایت نماید.

برداشت: چشم‌های کوتاه‌نگر قادر به درک عمیق زیبایی نیستند و تنها چیزی که از زیبایی مانند یوسف می‌توانند بگیرند، احساس سنگینی و زحمت است.

برداشت: از جمع شدن افراد و حسرت خوردن، نتیجه‌ای جز نگه‌داری و عدم استفاده ندارد. کسی که از دریای ارزش‌ها و نعمت‌ها چیزی در دست ندارد، در حقیقت فقط به دنبال چیزهایی بی‌ارزش می‌گردد و در این میان، موجودات ارزشمندی چون مرجان را نادیده می‌گیرد.

برداشت: همان‌طور که گل لاله از زیر خاک سیاه بیرون نمی‌آید، لب جان‌بخش او به دلیل آب حیات، بسیار نرم و لطیف شده است.

برداشت: دریا با صد گرفتا و چاک از صدف‌هایش پر است، اما دل ما که به خاطر بی‌رحمی‌ها و سختی‌های زندگی مثل خار خشک شده، هیچ‌گاه نمی‌سوزد و نمی‌تواند مانند ابرهای ایام نیسان به بارش بیفتد.