غزل شمارهٔ ۴۰۴

برداشت: در زمانه‌ای که زلف پریشان وجود دارد، نباید در کم کردن آزارها و مشکلات خود عجله کرد، زیرا این وضعیت به ناچار از مسیر خود پیروی خواهد کرد.

برداشت: از آزار دل کسانی که در حیرت و سردرگمی هستند، پرهیز کن؛ زیرا این شرمندگی باعث شده که سر خود را پایین بیندازند و دیگر به میدان نروند.

برداشت: چراغی که از خون گرم شهیدان روشن شده باشد، نمی‌گذارد که میخانه تاریک بماند. به عبارتی، ایثار و از خودگذشتگی شهیدان باعث می‌شود که فضا و زندگی همچنان روشنی و رونق داشته باشد.

برداشت: بهار زیبایی و رنگارنگی خود را از عشق به دست می‌آورد و این عشق باعث می‌شود شور و شوق بلبلان زخم خورده از گلستان، دوباره روشن و تازه شود.

برداشت: اگر دیوانه من چشمانش را از من بگیرد، در این بیابان خون به مانند گردبادی فوران می‌کند.

برداشت: آسمان به من تازگی می‌بخشد و قلب گرمم مانند سفالی تشنه شده که دود تلخی ریحان را از آن دور کرده است.

برداشت: به زخم‌های زندگی توجه کن و بدان که امید تنها دارویی است که می‌تواند به تو کمک کند. در برابر سختی‌ها و چالش‌ها، باید به آرامش و صبر روی بیاوری.

برداشت: از ناامیدی و تلخی‌ها شکایت نکن، به درگاه خدایی روی بیاور که روزی مورچه را فراهم می‌کند و لبخند سلیمان را می‌سازد.

برداشت: در زمانی که به دلایل دیوانگی به چیزهای غیرمعمول و نامتعارف پایبند بودم، مانند یک کشتی‌ای که بدون لنگر و بال و پر در میان طوفان شناور است، احساس می‌کردم که با وجود تمام چالش‌ها و مشکلات، می‌توانم بر آنها غلبه کنم.

برداشت: فکرهایم بوی خوشی به دیوار و در خانه بخشیده است، هرچند که در اصفهان عطر و بوی سیب اصفهان وجود ندارد.