غزل شمارهٔ ۴۰۱

برداشت: زبان خوش و دلپذیر عشق و زیبایی، زیبایی‌های دلپذیری را به هم می‌پیوندد. درست مانند خط مشکین که زیبا و پر جذبه است. این زیبایی‌ها و تأثیراتشان گوشه‌ای از شگفتی‌های خورشید تابان را نمایان می‌سازد که همیشه در حال درخشش و نورافشانی است.

برداشت: زمانی که شانس و fortune یک شخص تغییر کند، آن لحظه می‌تواند باعث حمله و هجوم بی‌رحمانه‌ای به او شود، مانند هجوم مورچه‌ها به کسی که در میدان تنگی قرار دارد.

برداشت: در روزگاری که به کمک و بخشش نیاز است، بهانه‌جویی نکن و از نیکی کردن کوتاهی نکن، زیرا این کار می‌تواند باعث خشک شدن روح و احساسات دیگران شود، مانند اینکه باران بهاری رگ‌های خسته و خشک را التیام نمی‌بخشد.

برداشت: گفتم که غبار خط او به من می‌رسد و می‌تواند آرزوی من را برآورده کند، اما نمی‌دانستم که زمین می‌تواند چهره محبوبم را پنهان کند.

برداشت: اگر دلی را با زیبایی آن خط سیاه به خود جذب کند، زلف‌های خرمایی رنگ نیز می‌تواند دل را به خود وابسته سازد.

برداشت: قلم به صورت یاقوتی درآمد و انگشت حیرت در دور لعل او چرخید تا آن خطی را ببیند که مانند ریحان زیباست.

برداشت: من به خوبی درک می‌کردم که خریداران به شدت مشتاق هستند و می‌خواهند که از زیبایی و جذابیت او بهره‌مند شوند و به همین دلیل، او به زودی تجارت خود را متوقف خواهد کرد.

برداشت: او که جان می‌بخشد، هیچ توجهی به غبار و کثیفی راه ندارد، زیرا تاریکی و بدی می‌تواند چشم زخم را بر آب حیات بیفزاید.

برداشت: دل و دینی برای هیچ‌کس نماند، جز اینکه به خاطر زیبایی‌های موهایش، آن نامسلمان را به‌زحمت انداخت.

برداشت: اگر سرو زیبا و خوش‌قد و قامت گلستان، آن سرو خرامان را ببیند که از روزنه‌ای بخارِ دود مانند می‌شود، همچون طوقی بر گردن قمریان می‌افتد.

برداشت: آیا در دل آن درخت گل، شوق و هوای بچیدن گلهای باغ وجود دارد؟ زیرا گل وقتی که به شکل غنچه در می‌آید، برای جمع کردن و چیدنش آماده می‌شود.