غزل شمارهٔ ۳۹۹

برداشت: خدایا، مرا از شنیدن محبت و پذیرش بی‌نصیب مکن. با چشمان زیبا و نازک‌دلی خوبان، کلام دل‌انگیزام را به تلخی تبدیل نکن و نگذار که زبانم با درد و زهر مواجه شود.

برداشت: فقر و تنگدستی جای فرار ندارد، پس باید مراقب باشی تا از حمله‌های ناگهانی روزگار یعنی خوشی‌های زودگذر زندگی‌ات محافظت کنی و گلستان وجودت را حفظ کنی.

برداشت: ای کاش مانند طوطی، علم و دانشی از زیبایی‌ها را به من بدهی، اما نگذار که به خاطر سکوتی بی‌مورد، زبانم مانند مغز پسته‌ای خام، بی‌فایده و ناتوان بماند.

برداشت: از خاک پایگاه تو که به هر سمتی سرم را بلند می‌کنم، زلف‌های گره خورده‌ات، افسارم را به سمت خود می‌کشند.

برداشت: من پرنده‌ای هستم با نوا و رنگ‌هایی زیبا که در هر باغ و گلی زندگی می‌کنم، اما گل‌ها به خاطر تفاوت‌ها و زیبایی‌هایشان، لانه‌ام را از من می‌گیرند.

برداشت: وقتی تو با این ناز و زیبایی به آغوش من می‌رسی، تمام وجودم از شدت احساس پر می‌شود و قلبم به تپش می‌افتد.

برداشت: استقامت و پایداری تو را ستایش می‌کنم، حالا لطف کن و مسیر جدیدی را پیش رویم قرار بده. تو باعث شده‌ای که بار سفرم سنگین شود، پس این بار را سبک کن و به من کمک کن که مسیر را بهتر و راحت‌تر طی کنم.

برداشت: روح آزاد و سبک‌بال من مانند باد صبحگاهی است که به باغ نمی‌آید تا بر روی زمین بریزد، مانند برگ گل.