غزل شمارهٔ ۳۹۷

برداشت: پروردگارا، در انتهای عمرم مرا در آنها سنگین‌بار مکن، گوشم را به خاطر این بار سنگین سبک نکن و این ضعف را از دوشم بر مکن.

برداشت: این بیت به این معناست که نباید باعث زحمت دیگران شد و بهتر است که در کمک به افراد نیازمند پایمردی و جوانمردی را نشان دهیم. نویسنده از کسی می‌خواهد که با بزرگواری و لطف خود، تا حد امکان بار سنگین مشکلات را برایشان سبک کند.

برداشت: زمانی که من به عیب‌های دیگران با دقت و وسواس نگاه می‌کنم، ای کاش دو چشم عیب‌پوش برای خودم داشته باشم تا عیب‌های خودم را هم ببینم.

برداشت: از لطف پنهانت، در دلم یاد و ذکری نهان بنداز و از حرف‌های بیهوده دوری کن، بگذار لب‌های ساکتم آرام بمانند.

برداشت: در این میخانه، با وجود اینکه جسم من مثل خمی است که به زمین چسبیده، اما امیدوارم که خدایا، شراب خاموش و شادی‌بخش خود را به من برسانی.

برداشت: زمانی که ذهن و احساساتت در بیهوشی و خواب غفلت فرو رفته، مراقب باش که کنترل نفس و رانه‌های درونی‌ات را از دست ندهی. این بی‌توجهی ممکن است باعث شود که خودت را در دنیای بی‌خبر و سرکش رها کنی.

برداشت: ای کاش سهم حق‌شناسان را از شیرینی گفتار من باز نگیری، زیرا من هیچ نیازی به نعمت‌های دهر ندارم.

برداشت: اگر حبابی بر روی دریای وسیع و بی‌کران بماند، چه تاثیری می‌تواند بگذارد؟ به من ظرفی بده تا دل‌تنگی‌ام را با شرابی که در آن است بنوشم.

برداشت: صائب بر این باور است که سردی‌های زندگی نمی‌تواند مانع از شعله‌ور شدن احساسات و شور و هیجانات او شود. او به نوعی به خود می‌گوید که مانند دیگی نیست که بخواهد آب سرد موجب خاموشی او شود؛ بلکه همچنان در حال جوشیدن و فعالیت است.