غزل شمارهٔ ۳۹۱

برداشت: من دنیا را برای خودم ساخته‌ام و دل روشن و پرامیدم را به این یک دسته گل مشغول کرده‌ام تا روزنه‌های قلبم را ببندم و از آنچه دور و برم می‌گذرد، دور نگه‌دارم.

برداشت: نمی‌دانستم که چقدر از این مشکلات و دل‌شکستگی‌ها در زندگی‌ام خواهد بود. بی‌دلیل، در این لباس زندگی‌ام، مانند سوزنی در دل، زخم و درد را احساس می‌کنم.

برداشت: من به فریب جسم و ظاهر زندگی گرفتار شدم و هرچند در این دنیای مادی غرق شدم، اما اگر به احساسات و دل خود توجه می‌کردم، در این وضعیت نمی‌ماندم.

برداشت: اگرچه هیزم آتش جهنم برای من فراهم شود، اما چه ناراحت کننده است که من در نهایت بی‌ثمر و بدون برگ، نهال دلم را پرورش داده‌ام.

برداشت: دل و گوش خود را به گونه‌ای بساز که به سختی و بی‌احساسی شبیه به سنگ و آهن باشد؛ زیرا با این حالت، دیگر نمی‌توانی صدای درد و رنج دل را بشنوی.

برداشت: من نمی‌دانستم که دنیای سیاه و تار، به چشم من بی‌فایده خواهد شد و به همین خاطر، بوی خوش پیراهن دل خود را بیهوده از دست دادم.

برداشت: من از خدا زندگی ابدی را می‌خواهم، مانند خضر، تا بتوانم باغ دل خود را از آلودگی‌های خارجی پاک کنم.

برداشت: خرد مانند پرنده‌ای است که می‌تواند از بار سنگین رنج و غم رهایی یابد و به آسمان پرواز کند. اگر دل بخواهد از غم خود دور شود، نمی‌تواند به کوه غم تکیه کند و در آن بماند.

برداشت: اگر چشمانت یک بار نور آفتاب دل را می‌دید، هرگز خشک و بی‌روح نمی‌ماندند، مثل دست بخیلان که همیشه دور از نعمت و صفا هستند.

برداشت: چشم‌هایم همچون سوزن نازک و ظریف به عمق وجودم نفوذ کرده و با دلی پر از احساسات داغ و سوزان، تلاش می‌کنم تا قلبی را که سختی و سردی دارد، نرم و لطیف کنم.

برداشت: به خاطر زیبایی شما، همیشه در حال شادی و سرزندگی بودم، اما از زمانی که دل‌نا امید شدم، دیگر روزهای خوشی را ندیدم و احساسم را سرد و دلگیر کردم.