غزل شمارهٔ ۳۹۰

برداشت: اگر انسان آزادی هستی، لوازم زرق و برق را کنار بگذار، زیرا بدون داشتن دل‌مشغولی، می‌توانی به کار توکل و اعتماد به خدا بپردازی.

برداشت: دل عاشق در میان جمعیت، به شدت آسیب‌پذیر است و خطراتی دارد. اما با این حال، آماده است که با تصمیمی محکم از باغ خارج شود و دسته‌گلی را به نمایش بگذارد.

برداشت: نفس من در جایی که نسبت و ارتباطی با من وجود ندارد، به سخن نمی‌آید. مانند این است که حضور زاغ، باعث کم‌رنگ شدن آواز بلبل شود.

برداشت: یارم با رفتار بی‌توجهی‌اش مرا می‌ترساند، چرا که این بی‌توجهی باعث می‌شود صبر من، مانند دندانه‌های تیز شمشیر تغافل، برش پیدا کند.

برداشت: موهای او به قدری زیبا و لطیف است که حتی در چشمه‌ها به اندازه‌ای آب می‌شود که نمی‌توان تمایزی بین آن و موج‌های آب قائل شد.

برداشت: به دلیل برخورداری از تواضع و فروتنی، به دشمن خود احترام گذاشتم. اما وقتی دیدم که خصومت او به سطحی رسیده که به راحتی می‌تواند موانع را از بین ببرد، متوجه شدم که باید جدی‌تر برخورد کنم.

برداشت: چنان که کوه با تیغ تند نمی‌لرزد، اهل تحمل هم در برابر سختی‌های روزگار مضطرب نمی‌شوند.

برداشت: حسن پنهان هیچ‌کس راز ندارد، زیرا عاشق است که می‌داند بلبل چگونه از میان گل‌ها می‌چرخد و زیبایی‌ها را در بر می‌گیرد.