غزل شمارهٔ ۳۸۷

برداشت: اجازه بده تا بدنم در دنیای پرهیاهوی خاکی بماند، زیرا نمی‌توان این دیوار کج را به‌راستی راست کرد.

برداشت: در این جهان پرتلاطم، دست از رضایت و خرسندی بر نداشته باش، زیرا این دریاهای بزرگ و طوفانی، به آرامش و تسلیم نیاز دارند.

برداشت: در زندگی از یاد خدا غافل نشو، زیرا یاد او مانند نوری است که این دانه‌ گل را تبدیل به جواهر می‌کند.

برداشت: بدن بی‌معرفت اجازه نمی‌دهد که دل از آن خارج شود و زمین به خودی خود، ظرفیت ارزشمند را در خود محو می‌کند.

برداشت: در نزدیکی دریا، آرامش به خاطر وجود زباله‌های زیاد دچار مشکل است و این موضوع باعث نارضایتی می‌شود.

برداشت: وسیله‌های خطر و بلا برای افرادی که غفلت می‌کنند، از هر سو و از هر طرف در حال حمله‌اند. هر کم‌توجهی می‌تواند مانند یک تیر آسیب‌زننده باشد و آن فرد بی‌خبر را شکار کند.

برداشت: تنها جسم غمگین نمی‌داند که ارزش روح چیست. از لیلی، جز بار سنگینی، نصیبی برای مرکب نیست.