غزل شمارهٔ ۳۸۶

برداشت: سفیدی موها چگونه می‌تواند دل تاریک را بیدار کند؟ وقتی که صدای پرواز، خواب را به کسانی که غافلند، تنها افسانه می‌زند.

برداشت: بیشتر طمع‌کاران به خاطر نداشتن بینش و بصیرت، بی‌خبر از عواقب کارهایشان هستند و اهمیتی نمی‌دهند که نادانی و عدم آگاهی باعث کور شدن بصیرت آن‌ها می‌شود. در واقع، آن‌ها تنها به دنبال چیزهایی هستند که از دیگران درخواست می‌کنند، بدون توجه به اینکه ممکن است این درخواست‌ها عواقب بدی داشته باشد.

برداشت: چرا باید مهد قبر بر خود بلرزد در حالی که من به خاطر بی‌قراری‌ام، خواب را بر خود سخت کرده‌ام؟

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی شرایط شادی و خوشحالی فراهم می‌شود، می‌توان دریافت که منشأ آن شادی و سرور خود فرد است و او توانایی ایجاد لذت و نشاط را دارد. به عبارتی، شخص می‌تواند با قدرت خویش شور و حرکتی شاداب و رسواکننده را خلق کند.

برداشت: صید بسمل (پرنده یا حیوانی که جراحتی عمیق دارد) نمی‌تواند به زبان بیاید و از کسی عذرخواهی کند، مگر اینکه بخواهد در شگفتی به عذر و بهانه‌ای برای دست و تیغ قاتلش بپردازد. به عبارت دیگر، در موقعیتی که زندگی‌اش در خطر است، نمی‌تواند دیگران را از خود عذرخواهی کند.

برداشت: من از سنگ‌های کودکان دور شدم، نه می‌دانستم که این کار می‌تواند باعث شکستن دل شیشه‌ای‌ام شود.

برداشت: اگر قمری به دوش خود زنجیری از مشکلات بیندازد، اگر هم به باغ و گلستان بیفتد، باز هم آن زنجیرهای سیاه به همراه او خواهند بود.

برداشت: عشق در مورد رازهای محبت چیزی نمی‌گوید و این اسرار را در اختیار افرادی که فقط به هوس فکر می‌کنند نمی‌گذارد، زیرا مانند دانه‌ای که در خاک شور فرو رود، آن را از دست می‌دهد.

برداشت: دل عاشق که تحمل ندارد، با امیدها نوشته شده است. این دل می‌خواهد با زیبایی چشم‌ها، درد و رنج‌های ناشی از طوفان‌ها و مشکلات زندگی را آرام کند.

برداشت: مجنون در هر لحظه در بیابانی سرکشی می‌کند، چون هر بار که به لیلی نگاه می‌کند، شکل و جلوه او تغییر می‌کند.

برداشت: اگر زاهدان خشک و بی‌روح هم از اهل معرفت باشند، می‌توانند با عشق و محبت، چیزهای بی‌ارزش را به جواهرهای باارزش تبدیل کنند.