غزل شمارهٔ ۳۸۵

برداشت: معلم لازم نیست که دل مجروح را تشویق کند به تپیدن، زیرا خون آن جانی که در حال رقص است، خود به خود آموزنده‌ تجارب کشته شدن است.

برداشت: وقتی من به خاطر عشق و احساساتم به شدت غمگین و محزون می‌شوم، حتی سنگ‌ها را هم به گریه می‌آورد. آیا می‌توان حیا را به چشمان قاتل من القا کرد تا از کشتن من دست بردارد؟

برداشت: دل پر درد من نمی‌تواند به راحتی صحبت کند، اما اگر می‌توانست، عقیق‌ها از بین نقش و نگارها، می‌توانستند دل را خالی کنند.

برداشت: در این مکان، کدام لیلی زیبا وجود دارد که چشمانش مانند سرمه می‌درخشد و نغمه‌اش زنجیرها را به صدا در می‌آورد؟

برداشت: دل بی عشق را در خلاء فراموشی قرار نده و این شخص بی‌ثمر را به دنیای حساب و کتاب نببر.

برداشت: اگرچه مرگ برایم خیلی سنگین است و نمی‌توانم به راحتی با آن کنار بیایم، اما توجیهی برای آن دارم؛ زیرا من در مسیر زندگی‌ام خیلی زحمت کشیده‌ام و خواب و راحتی را فدای آن کرده‌ام.

برداشت: غریق که در دل دریا غرق شده، از شور و هیجان دریا لذتی عمیق می‌برد. اما خطر موج‌های خروشان در کناره ساحل هم قابل مشاهده است و در واقع این تضاد را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: باغ ما از بی‌دردی نمی‌تواند شاداب باشد، چون ما از شدت حیرت به شاخه‌های گل دست زدیم و تیغ قاتل را لمس کردیم.

برداشت: دل زخمی ما را در سماع و رقص و آواز، بی‌تابی و دلتنگی می‌افزاید؛ زیرا که شور و حال نوازنده، چون پرواز پرندگان زخمی، ما را به وجد می‌آورد.

برداشت: مرگ دشوار و تلخ را به راحتی می‌پذیرد، زیرا دنیای پر از ترس و اضطراب خواب راحتی را برای او در سفر به سرای آرامش فراهم کرده است.

برداشت: من از بدبیاری‌هایم گلایه می‌کردم و نمی‌دانستم که غفلت می‌تواند شادابی و روشنایی دل را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: غبار غم بر چهره مردم تأثیر می‌گذارد و به نوعی بر روح و وجودشان سایه می‌اندازد. در حالی که سنگینی این غم هیچ ارتباطی با زیبایی و لطافت وجود دارد. در واقع، غمی که بر چهره‌ و دل‌ها تأثیر می‌گذارد، هیچ نقشی در زیبایی و شکوه گل ندارد.

برداشت: زر ناقص از بوته به حالت کامل و خالص در می‌آید، بنابراین باید به ارزش و زیبایی عالم گل که هنوز نرسیده است، توجه کنیم و آن را گران‌بها بدانیم.