غزل شمارهٔ ۳۸۱

برداشت: چطور می‌توانم چهره زیبای او را بی‌پرده نگاه کنم، در حالی که من در دل خود، آرزوی او را پنهان کرده‌ام؟

برداشت: کسی از حسرت و دلتنگی شدید من باخبر است که از چشمه حیات، ظرفش را خالی آورده است.

برداشت: دل او به خاطر نگرانی از پایان کارش، همچون موجی به تلاطم درآمده است. هر کسی که در جستجوی حقیقت و معنای زندگی باشد، باید به آب‌های عمیق دل خود وصل شود.

برداشت: اگر نور ایمان را در کفر پنهان می‌بینی، به زیر زلف‌های خوشبو و سیاه او نگاه کن.

برداشت: کسی که با شهادت جانش را تازه کرده، هرگز نمی‌تواند گلویش را از آب خضر سیراب کند.

برداشت: وقتی که صدف مانند گوهر غنی می‌شود، نیازی به درخواست و کمک از دیگران ندارد؛ چرا که خود می‌تواند با جمع‌آوری بهبود بخشد و آبرو و اعتبارش را حفظ کند.

برداشت: زمین به تدریج به مکانی شبیه یوسفستان تبدیل شده است، زیرا بسیاری از عاشقان را به زیر خاک برده‌اند و آن‌ها به شدت به یاد یوسف آرزوی دیدارش را دارند.

برداشت: اگر نسیم بهاری عطر نابی را از پیراهن بهار بیاورد، صائب می‌گوید که خاکی که در آنجا هستی، به گلشن تبدیل می‌شود.