غزل شمارهٔ ۳۷۶

برداشت: با نیت شکار، نرمی موهایش را مانند دام آماده می‌کند و گویی که آهو در برابر او می‌آید تا کمندش را بگیرد.

برداشت: این ابیات به این معنی است که چه کسی می‌تواند مانند کسی که با زیبایی‌های پری‌چهره‌ها سر و کار دارد، از او یاد کند؟ زیرا نشانی از شادمانی در دل او دیده نمی‌شود.

برداشت: هر حلقه‌ای که به انگشتر تبدیل شود، بر کمر آن دختر زیبا نخواهد نشست، اگر او زلف بلندش را به اطراف نریزد.

برداشت: به خاطر شیرینی لبخند لعلین او، هر کسی که خمیازه‌اش را به خاطر می‌آورد، باید بر دشواری‌های آن غلبه کند و از آنها بگذرد.

برداشت: اگر صیدی در حرم او را می‌دید، موهایش مانند دام پیچ و تاب نمی‌خورد و در برابر فرمانش تسلیم می‌شد.

برداشت: من آرزو دارم که حیات ابدی را همچون خضر از خدا درخواست کنم و او را با قد بلندش، در برابر چشمانم با لذت دل ملاقات کنم.

برداشت: عاشقانی که شجاعت دارند، به درد و رنج عشق خود توجه نمی‌کنند، مگر اینکه محبت و مهربانی بتواند دل بی‌قراری آن‌ها را آرام کند.

برداشت: زلف خوش حالت او به قدری جذاب است که نیازی به کمند و فریب ندارد؛ خود به تنهایی دل‌ها را به دام می‌اندازد.

برداشت: صائب می‌پرسد که چه کسی مانند او از زیبایی‌های خوبان چنین احساسی دارد؟ که بلبل، از گل‌های کم‌جان و خراب، شکایت و غمگینی خود را بیان می‌کند.