غزل شمارهٔ ۳۷۴

برداشت: با حرکات پلک‌هایش آتش را از عمق دل زنده می‌کند و با لب‌های مانند یاقوتش، رنگ آتش را به چهره‌اش می‌آورد.

برداشت: محبت آن معشوق بی‌خیال، مثل آتش وجودم را می‌سوزاند، اما او نمی‌داند که هر قطره اشک من هم می‌تواند شعله‌ورتر کند این آتش سوزان را.

برداشت: محصول من نمی‌تواند تاب و تحمل نور ماه را داشته باشد و تو که دل سنگینی داری، طبع سرکش و تند مزاجی داری که آتش را شعله‌ور و سوزان می‌کند.

برداشت: من مانند پروانه‌ای هستم که برای گرد آمدن و رقصیدن دور شمع دیگران، از آتش خویش می‌سوزم. اما عشق و شوق من آنقدر زنده و قوی است که حتی از دل سنگ هم می‌توانم آتش بزنم.

برداشت: به چشمان پر از اشک من چه خواهد گذشت؟ من گیجم از چهره‌ای که آتش را در آب منعکس می‌کند.

برداشت: در این زمانه که دوستان و یاری‌ها کم شده‌اند، برایم عجیب است که خاکستر در لحظه مرگ، آتش را می‌پوشاند.

برداشت: عشقی که بر دل ها می‌افروزد، به سخن آوری رسیده است و زیبایی آن به قدری قوی است که مانند آذرخش، آتش را به اوج می‌رساند و آن را مشهور می‌کند.

برداشت: برای آرام کردن دشمن سرکش، باید با ادب و نرمی رفتار کرد؛ چرا که حتی آتش را هم می‌توان با لمس نرم خاکستر خاموش کرد.

برداشت: در مذهب ما، تسلیم شدن و عقب‌نشینی وجود ندارد، بلکه روحیه ما در میدان مبارزه و چالش، با قدرت و شجاعت عمل می‌کند و آتش جدل را برافروخته می‌کند.