غزل شمارهٔ ۳۷۲

برداشت: دختری را که با اشک چشمانم به او ابراز عشق کرده بودم، چگونه می‌توانم ببینم که دیگران او را به خود جذب کرده‌اند و عشقش را از من می‌گیرند؟

برداشت: دست خود را به نسیم صبح می‌زنم و بی‌پرده می‌بینم، گلی که من با شوق و عشق، نقابش را کنار زده‌ام.

برداشت: وقتی می‌بینم که دیگران کنترل کارهایم را به دست گرفته‌اند، چگونه می‌توانم به آن‌ها اعتماد کنم؟ مگر من خودم در گذشته مسؤولیت این امور را بر عهده نداشتم؟

برداشت: دست زیبا و پری‌چهره‌ای که کتابش را به مکتب می‌بردم، با خونم علامتی زد تا با قلم آشنا شود.

برداشت: من چگونه می‌توانم نهالی را که با زحمت و عشق پرورش داده‌ام، در جام دیگران ببینم و می شیرینش را در کام آن‌ها ببینم؟