غزل شمارهٔ ۳۷۰

برداشت: سرود عشق و احساسات سرکش عاشقان را به اوج می‌برد و فریاد می‌زند؛ این در حالی است که اندکی از تلخی و شور حیات را نیز در آتش اشتیاق می‌سوزاند.

برداشت: در دشت و صحرا حالتی پرشور و دیوانه‌وار به وجود می‌آید، طوری که روح و نیروی اسب سرکش در فضایی خالی از میدان جولان می‌کند.

برداشت: از مسیر و دوری مجنون عشق، تاب و توان او به کمال رسید، تا اینکه شعله‌های آتش را به صورت زیبا و منظم برافروزد.

برداشت: از لب‌های خشک من، دل‌شکستگی و اندوهی همچون خون بیرون می‌زند، اگر سفالی تشنه بتواند شرابی خالص و ناب را به بیرون بدهد.

برداشت: به لطف دولت، زندگی دنیوی که زودگذر است، باقی می‌ماند. به جای اینکه در سختی و لجاجت بمانیم، بهتر است این اسب سرکش را که نماد چالش‌ها و مشکلات است، کنترل کنیم.

برداشت: آیا می‌دانی که چطور می‌توانی از دل پاک افرادی که ظاهر خشن دارند آگاه شوی؟ زیرا تو تنها تصاویری را که در آیینه می‌بینی در ذهنت داری.

برداشت: آسمان برای پرواز زیبا و بازیگوش او بسیار کوچک است. چگونه می‌توانم او را به طوری در شیشه قرار دهم که همچنان جادویی و افسون‌گونه باشد؟

برداشت: وقتی که زیبایی و محنت عشق را با چشم خود ببینی، مراقب باش که با تیر محبت به کسی آسیب نرسانی، زیرا هر کسی که به دام عشق می‌افتد، در برابر تیر و ترکش تو آسیب‌پذیر است.

برداشت: قناعت و خویشتن‌داری را در نظر داشته باش و از نزدیکی به انسان‌های نیکو بپرهیز، چرا که آب زندگی توانایی خاموش کردن آتش را دارد.

برداشت: عشق هر شخصی را به گونه‌ای قرار می‌دهد که اگر کسی آماده باشد و با شوق خود به سوی یک هدف برود، می‌تواند از مسائل و دشواری‌های سخت عبور کند و به آنچه می‌خواهد برسد.

برداشت: در زمین خشک و بی‌ثمر، بذر چیزهای باارزش را نکارید، زیرا افراد بی‌خبر و نادان را از زیبایی‌های سروده‌ها و احساسات دل‌انگیز آگاه نکنید.