غزل شمارهٔ ۳۶۲

برداشت: از شدت غیرت و احساسات، اشک‌های شوق را در دل خود پنهان کردم و آنها را در یاد و خاطره‌ام پراکنده نمودم.

برداشت: نور شمع به خاطر گرد پروانه دور خود می‌چرخد، زیرا پروانه برای ایجاد رنگ و زیبایی خانه‌اش از خاکستر خود مایه می‌گذارد.

برداشت: چون به شدت از حسادت و چشم‌زخم مردم ترسیده‌ام، دیگر نمی‌توانم به خوبی ببینم و حتی از دیدن دنیای اطرافم هم دلسرد شده‌ام.

برداشت: اگر میم هم درد و مشکلاتی دارد، به همان اندازه که لاله‌ گل زیباست، اما اگر من هم بخواهم همچون لاله سر به زیر بیاورم، باز هم نمی‌توانم از این درد و غم رهایی یابم.

برداشت: من در آرامش و به دور از دیده‌ها اشک می‌ریزم و مثل شمعی نیستم که برای دیگران نور بزنم و مجالس غصه را تزیین کنم.

برداشت: من با عشق و اشتیاقی که دارم، به خضر (نماد دانایی و زندگی) نشان می‌دهم که آب زندگی را تلخ کرده‌ام. این کار را با میل و رغبت انجام می‌دهم چرا که بسیار به لب‌های پیمانه خود عشق می‌ورزم.

برداشت: دلم به دنبال آهوهایی است که در عالم نامتناهی پرواز می‌کنند. حالا چطور می‌توانم دل آشفتۀ خود را در این بیابان آرام کنم؟

برداشت: سکوت کسانی که حرفی نمی‌زنند، مرا به سخن گفتن وامی‌دارد. برای اینکه داستانم را کوتاه کنم، موهایم را گره می‌زنم.

برداشت: من با انبوهی از انسان‌ها و یا رازهای ماندگار در جدال و رقابت نیستم، زیرا از توانایی خود برای پر کردن زندگی‌ام با زیبایی‌ها و لذت‌ها بهره‌مند می‌شوم.