غزل شمارهٔ ۳۵۹

برداشت: به کسی که دلشکسته و سخت‌دل است، نگو که ارزش‌های خود را در مقابلش به نمایش بگذاری. چرا که در این شرایط، هیچ‌کس نمی‌تواند ارزش واقعی تو را ببیند.

برداشت: ای پروانه‌ی ناتوان، سعی کن تا به آتش نزدیک شوی؛ چون من از گرمی پرواز، خود را می‌سوزانم.

برداشت: خورشیدی که در آسمان می‌درخشد، به دور زمین می‌چرخد و این حرکت به خاطر این است که آن خورشید تاج سر یک فرد صاحب قدرت را بر دوش خود حمل می‌کند.

برداشت: آیا می‌توان همیشه به طور پنهانی و محافظت شده زندگی کرد، وقتی که شخص از سوء نیت حسودان می‌ترسد و نمی‌تواند به شکوفایی و ظهور واقعی خود بپردازد؟

برداشت: اگر نیمه مجنون (عاشق) در دامن آسمان نیاندازم، خورشید تابان اگر بر سرم بیفتد، تاج خود را برمی‌دارد. به بیان ساده‌تر، اگر عاشقانه‌هایی را که در دلم دارم به آسمان نیفکنم، حتی اگر نور خورشید بر من بتابد، احساس نمی‌کنم که چیزی به من داده شده است.

برداشت: خورشید درخشان هنوز بر سر بالین من نیامده است، و من بستر خود را با خون رنگین نکردم تا مانند شبنم باشد.