غزل شمارهٔ ۳۵۲

برداشت: اگر از افراد با ایمان هستی، در برابر مشکلات و چالش‌ها آماده باش، چرا که دشمنان و آفات همواره در کمین هستند و ممکن است به تو آسیب بزنند.

برداشت: دل ما که پر از درد و رنج است، با یک نگاه عاشقانه به هم می‌رسد و می‌تواند زخم‌های متعددش را با یک رشته محبت ترمیم کند.

برداشت: در سکوت جانان، لب‌های او همچون نمکی از حالش نشت می‌کند. چگونه ممکن است که در چنین لحظه‌ای، ویژگی‌های دلربا و زیبایی‌اش از یاد برود؟

برداشت: در مدت زمان کوتاهی، نخل از زمین خالص و پاک رشد می‌کند. مراقب باش که در آغاز صبح فرصتی را از دست ندهی و بعدها از آن پشیمان نشوی.

برداشت: خدای مهربان هرگز بندگان کریم و سخاوتمند را در سختی و درماندگی رها نمی‌کند، چرا که مانند گل، ثروت و برکت از دست آنها نمی‌رود.

برداشت: زلیخا برای رسیدن به یوسف خیلی تلاش کرد و در نهایت نتوانست او را نگه دارد، اما من نمی‌دانم چگونه باید فرصتی که به دست آورده‌ام را از دست ندهم.

برداشت: هر کسی که از درد و مشکلاتی که در اثر نیکی و عشقی که به او شده، رنج برده، می‌داند که در برابر طوفان و خطرات، داشتن یک حمایت و پشتیبانی بسیار بیشتر اهمیت دارد.

برداشت: اگر دل آسمان پر از آب می‌بود، امید من هم سبز و خرم می‌شد و زندگی‌ام سرشار از شادی و زیبایی می‌گردید.