غزل شمارهٔ ۳۴۹

برداشت: هرچند که اشک‌های پر از غصه‌ام، دریا را از آب پُر کرد، اما دریا احساس نیازی به گوهر و ارزشی ندارد.

برداشت: اگر از حرف‌های بی‌فایده و نصیحت‌های غیرمؤثر پیروی کنیم، هیچ‌گاه به هدف‌مان نخواهیم رسید. انسانی که عقل و درک کافی ندارد، نمی‌تواند قایقی را در دریا به ساحل برساند.

برداشت: اگر بخواهیم معنای چیزی را به خوبی بیان کنیم، چگونه می‌توانیم از آن کم کنیم؟ مثل این است که بخواهیم از دریا که پر از گوهر است، بدون طلا و جواهر، به عمق آن دسترسی پیدا کنیم.

برداشت: در نگاه کسی که ارزش و منزلت ندارد، خرج کردن من تأثیری نمی‌گذارد. چه فایده‌ای دارد که من احساساتی را که به دلیل طوفان عواطف خود دارم، به دریا بیفزایم؟

برداشت: نمی‌دانم چه احساسی از دل پر درد من بیرون می‌آید. فقط می‌دانم که چشمانم از شدت اشک، سطح دریا را نوشته و پر کرده است.

برداشت: دل من نمی‌تواند بی‌تابی‌اش را کنترل کند، حتی اگر صبر من به اندازه کوه باشد و دریا را در خود نگه دارد.

برداشت: اگر دریا مدتی با بخشش و نیکی پر شود، حتی از ثروت و فهم خود نیز می‌تواند به ماهی‌ها کمک کند تا توانگر و بهره‌مند شوند.

برداشت: یک نفر نمی‌تواند به سادگی با خون هزاران موجود زنده دریا را پر کند و زیر آب ببرد، اما با یک آه عمیق می‌تواند به سادگی یک مکان وسیع و عظیم مثل دشت محشر را تحت تاثیر قرار دهد.

برداشت: چشم پدر با ناز و نعمت فرزند عزیزش روشن می‌شود و هم‌چنین، اشک‌های آتشین من موجب روشنی دریا می‌شود.

برداشت: اگر اشک‌های من غبار دل را بشوید، می‌تواند خاک‌ها را در کاسه سر دریا کند.

برداشت: در دنیای آرامش، مانند آب، می‌توان با سکوت و آرامش، دریا را به جایگاهی برای استراحت و خواب تبدیل کرد.

برداشت: در درون خودتان عمیق شوید تا متوجه شوید که قدرت و عظمت در هر ذره‌ای از وجودتان نهفته است، همان‌طور که دریا نیز در خود ظرفیت بزرگی دارد.