غزل شمارهٔ ۳۴۷

برداشت: شوق و اشتیاق او به شکل سبکی در حرکت است و این شور و شوق باعث می‌شود که افراد سنگین‌دل و سخت‌گیر را به دنبال خود بیاورد. او در این مسیر مانند یک کاروان در سفر است و جاهایی را که می‌رسد، پر از جمعیت می‌کند.

برداشت: از شدت حیرت و شگفتی، عقل انسان مانند چوبی خشک و بی‌حرکت شد تا آنکه مهارت و زیبایی خلق خداوند، او را از نظر دور کرد، مانند آسیاب‌هایی که در آسمان‌ها بدون آب می‌چرخند.

برداشت: چنان که از باران نعمت، دهن انسان به یاد خدا شیرین و شاداب می‌شود، زبان‌ها نیز با یاد او سرزنده و تازه می‌گردند.

برداشت: نیمی از ناله‌ها و فریادهای بی‌خودان را مانند زنگ‌های ناقوس در مسیر عشق به مقصد می‌برم و کاروان‌ها را راهنمایی می‌کنم.

برداشت: افرادی که درباره عشق و دردهای آن صحبت می‌کنند، می‌گویند افرادی که خود را زاهد و پرهیزگار معرفی می‌کنند، در واقع به دور از حقیقتند و این‌گونه زندگی‌های بی‌احساس و سردی را انتخاب می‌کنند.

برداشت: افراد قانع و راضی به سختی‌ها و مشکلات زندگی اهمیتی نمی‌دهند، بلکه آن‌ها امیدشان را در دل دارند و به آینده‌ای روشن و بهتر فکر می‌کنند.

برداشت: نسیم صبح از کجا می‌آید که پرندگان لانه‌های خود را به خاطر گل‌های زیبا ترک کرده‌اند؟

برداشت: زمانی که آب‌ها ایستاده و آرام می‌شوند، در این حالت، گوهرهای درخشان خود را نشان می‌دهند و زبان‌ها نیز به سکوت درمی‌آیند.