غزل شمارهٔ ۳۴۳

برداشت: در خانه ما هیچ روشنایی نیست و به خاطر خالی بودن آن، تنها چشم جغد می‌تواند بر ویرانی ما نور بتاباند.

برداشت: اگر خداوند به ما نگاه کند و از آرزوی ما غافل نشود، زندگی ما بر گوشه‌نشینان سخت نمی‌گذرد و بار سنگینی بر دوش آنها نخواهد بود.

برداشت: در و دیوار نمی‌تواند جلوی سیل را بگیرد و ما را از گردشی که در کوچه‌ها داریم، بازدارد. این دیوانگی ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برداشت: از قدرت و شدت کار ما، حتی سنگ های محکم و سخت هم نرم و تغییر شکل می یابند. اما آیا می‌شود که این تاثیر بی‌پایان بر روی ما نیز تاثیر بگذارد و ما را ایستاده و پایدار نگه دارد؟

برداشت: سپند بازیگوش ما، دل را آتش نمی‌زند بلکه نگرانی ما را به کشتزار می‌برد و ما را به آرامش نمی‌رساند.

برداشت: پر پروانه به خواب و لذت‌های بی‌خیالی دامن نزن و در گوش خود داستان‌های شورانگیز و آتشین ما را نبر.

برداشت: ما را تهدید می‌کند که درخت گل را به چوب بزند، اما غافل است که این کار سبب می‌شود نوشته‌های دیوانه‌وار ما در جنون بیشتر شود.

برداشت: در دل خیال‌های وحشی، نفس را با احتیاط مدیریت می‌کنیم؛ چرا که آنچه در خانه‌ ما رخ می‌دهد، از چشم آهو پوشیده نیست.

برداشت: اگر درد و رنج سخن می‌گفت، صائب می‌توانست ما را از گرانبهایی خود مانند مروارید در دریا بگیرد و نیازهایمان را برآورده کند.