غزل شمارهٔ ۳۴۲

برداشت: ای خدا، این نغمه خوش و شاد ما را بپذیر و ما را از امید به بخشش و محبتی که از تو انتظار داریم ناامید نکن.

برداشت: در آن بیابانی که مانند برگ‌های پاییزی، گروه گروه به زمین می‌افتند، ای باران رحمت، دانه‌های ما را سبز و شکوفا کن.

برداشت: این بیت به این معناست که احیای زمین مرده و زنده کردن طبیعت، کار محبت و دلسوزی است. پس بیایید دل دیوانه خود را با نور و شادی روشن کنیم.

برداشت: تو از ترکیب خون و شیر، و نوشیدنی‌هایی تلخ و گل و خار، داستانی را می‌سازی که در چشم مردم شیرین به نظر می‌رسد، در حالی که برای ما تلخ و دردناک است.

برداشت: هر چند که دریاى رحمت به خودی خود به هیچ چیز نیاز ندارد، اما خواهش می‌کنم با دستانت دل ما را نشکن.

برداشت: در آن آشوب که آسمان هم رنگ خاکستری می‌شود، ای کاش پرتو بی‌نیازی ما را در امان نگه داری.

برداشت: نگران نباش و از ترس محشر دل خود را آرام کن، زیرا عشق بی‌حد و حدودش از شفاعت می‌کند و دل دیوانه ما را نجات می‌دهد.