غزل شمارهٔ ۳۴۱

برداشت: سرمایه و دارایی ما در زندگی، دست و دل ماست که همچون مروارید از آسمان بر زمین می‌ریزد. این نعمت‌ها و استعدادها همچون بارش باران بر ما نازل می‌شوند.

برداشت: چه کسی به سراغ دل ما می‌آید جز آشفتگی و ناراحتی؟ چه کسی جز سیل می‌خواهد مسیر خانه‌مان را بپرسد؟

برداشت: کس که به خودکفایی و بی نیازی رسیده، با هر اشاره‌ای می‌تواند دل‌های عاشق را بیندازد. سیه چشمی که برای خوشگذرانی و دنبال کردن لذت‌ها می‌رود، می‌تواند بر افکار و احساسات عاشقانه ما تأثیر بگذارد.

برداشت: مزرعه ما هیچ ثمری جز فقر و تهیدستی ندارد و حتی یک مورچه هم نمی‌تواند محصول ما را دیده و به آن افتخار کند.

برداشت: اگر به درمان و آرامش دست نزنیم و در برابر مشکلات صبر نداشته باشیم، در نهایت دل ما شکسته و آسیب‌پذیر خواهد شد.

برداشت: مسیحا برای درمان ما بی‌هدف زحمت می‌کشد و در حالی که سکوت اختیار کرده است، جامش را باز می‌کند تا مشکلات ما را حل کند.

برداشت: چه نیازی به بارش باران از آسمان است، صائب؟ این جام خالی چه زیبایی می‌تواند به جمع ما ببخشد؟