غزل شمارهٔ ۳۳۵

برداشت: در آرامش و سکوت، به شناخت و معرفت بپرداز و روحی زنده و آگاه را به روح بی‌جان و بی‌تحرک مثل ماهی‌ها در آب دریا منتقل کن.

برداشت: اگر تو بخواهی که با دقت و تأمل به اطراف نگاه کنی، می‌توانی موجودات زیبایی را که در هر لحظه گرد تو هستند، مشاهده کنی و از آن‌ها بهره‌مند شوی. فقط کافیست که خود را به تماشای دنیا و درس‌های آن باز کنی.

برداشت: از نزدیکی و زیبایی چشمان کسی که به او امید داری، دست بکش؛ زیرا در این وضعیت، قدرت پرواز و نجات برای تو از دست می‌رود.

برداشت: پرچم (علم) به خاطر تعداد زیاد سپاه (کثرت) به پاکی و یگانگی (وحدت) لطمه نمی‌زند؛ همان طور که حباب و موج دریا نمی‌توانند به عمق آن آسیب بزنند.

برداشت: در این دنیا، سودی در دست افشاندن و وابستگی نیست؛ زیرا آزادی از مشکلات و دردسرها به مانند پرنده‌ای است که رشته‌ای به پایش بسته شده.

برداشت: دیوانه‌ای که به خاطر جنونش توانسته است لباسی پاره و چاک‌چاک را بپوشد، به خوبی با رسوایی‌اش همخوانی دارد.

برداشت: از جذابیت آن نقطهٔ سیاه به یاد آوردم که چقدر زیباست وقتی دختری که موهای تیره دارد، بخواهد حلقه‌ای را از گوشش درآورد.

برداشت: با عشق کسانی که زیر پایشان آتش می‌سوزد، کاری می‌کنند که در دنیای پرخار، گلی بی‌خار به وجود آید.

برداشت: در گوشه‌ای از یک غار پنهان شدم و از آنجا که شناخته شده نیستم، نمی‌دانستم که اینجا همان کوه قاف است که مرغ مهابی به نام عنقا را بلند آوازه می‌کند.

برداشت: من به خوشبختی خود می بالم که مانند طوطی توانسته‌ام با زیبایی و صداهایم دل آن معشوق را به دست آورم.